Kuźnia Wiedzy

Ośmioletni Marcin Borowicz wraz z rodzicami przybywa do szkoły elementarnej w Owczarach, gdzie przez trzy lata, pod kierunkiem pana Wiechowskiego, przygotowuje się do egzaminu do gimnazjum. Nauka nie przychodzi mu łatwo – z trudem opanowuje podstawy rosyjskiego, arytmetyki i religii, a ponadto zmaga się z tęsknotą za domem w Gawronkach i uczuciem osamotnienia. Dzięki łapówce (ukrytej pod pretekstem korepetycji) dla egzaminatora – pana Majewskiego – Marcin dostaje się do gimnazjum w Klerykowie. Zamieszkuje na stancji u pani Przepiórkowskiej. Śmierć matki głęboko go porusza, choć dopiero po czasie uświadamia sobie ogrom straty. W czasie nauki coraz bardziej ulega wpływom rusyfikacji – chodzi do rosyjskiego teatru i zakłada koło literatury rosyjskiej. Do gimnazjum trafia też Andrzej Radek – chłopiec z ubogiej, wiejskiej rodziny, który łączy naukę z pracą jako korepetytor. Z powodu swego pochodzenia bywa wyśmiewany. Po tym, jak uderza jednego z dręczycieli – Tymkiewicza – zostaje wydalony ...

Akcja powieści Syzyfowe prace Stefana Żeromskiego rozgrywa się w latach 1872–1883, głównie w fikcyjnych miejscowościach Owczary i Kleryków, które przypominają realne Kielce. Początek: Opowieść rozpoczyna się 4 stycznia 1872 roku, gdy Marcin Borowicz, główny bohater, zostaje odprowadzony przez rodziców do szkoły elementarnej w Owczarach. Koniec: Fabuła dobiega końca we wrześniu 1883 roku — Marcin, już dziewiętnastoletni, powraca do Klerykowa przed wyjazdem na studia do Warszawy. Retrospekcje: W utworze pojawiają się też odniesienia do wydarzeń wcześniejszych, jak powstanie listopadowe (1830) i styczniowe (1863), stanowiące tło historyczne dla losów bohaterów. Miejsca akcji Owczary: Miejscowość, w której Marcin Borowicz rozpoczyna swoją edukację w szkole elementarnej. Kleryków: Fikcyjne miasteczko, wzorowane na Kielcach. Tam znajduje się gimnazjum, do którego uczęszcza główny bohater. Gawronki: Rodzinna wieś Marcina, gdzie spędza wakacje. Gawronki są literackim odwzorowaniem Ciekot — rod...

1. W mroźny dzień czwartego stycznia rodzice, państwo Borowiczowe, odwozili swojego jedynego syna Marcina do szkoły. Podróżowali do Owczar po południu w pięknych malowanych saniach. Matka Marcinka była bardzo wzruszona. Ojciec, Walenty Borowicz również ukradkiem ocierał łzy, ćmiąc przy tym fajkę. Chłopiec siedział w „nogach”, tyłem do koni. Był to duży, tęgi i muskularny chłopak w wieku ośmiu lat, z miłą twarzą, czarnymi włosami krótko przystrzyżonymi. Był odświętnie ubrany, choć niewiele z tego, co się działo, rozumiał. W końcu skoro rodzice zachwalali mu szkołę, to dlaczego matka płakała. Kiedy zaczęli zbliżać się do Owczar w chłopcu zaczął rodzić się jeszcze większy niepokój. Matka próbowała go uspokoić, przekonując, że czas w szkole szybko mu minie. Kolejnych opowieści matki słuchał już w absolutnym milczeniu. Sanie dotarły do budynku trochę większego od chat włościańskich, nad którym widniał napis w języku rosyjskim Naczalnoje Owczarskoje Ucziliszcze, czyli szkoła podstawowa w Owc...

Nie ma nic piękniejszego, niż jesienne drzewa. Dziś propozycja ich wykonania z niecodziennego materiału - ze strużyn po ostrzeniu kredek. Co będzie potrzebne? wydruk drzewa (można je też narysować), brązowy pisak/kredka, klej, strużyny Sposób wykonania: Pokoloruj wydruk drzewa.  Posmaruj przestrzeń wokół konarów klejem. Posyp stużynami, dociśnij lekko. Odwróć kartkę usuwając strużyny.

Grzyby, w tym muchomory, to wdzięczny temat jesiennych prac plastycznych. Dziś proponujemy Wam muchomory wykonane z wytłoczek po jajkach. Co będzie potrzebne? wytłoczka po jajkach (u mnie taka na 10 jaj), nożyczki klej biała, czerwona i ew. zielona farba Sposób wykonania: Z wytłoczek wycinamy wypustki i stożki, równając brzegi (jak na zdjęciach). Stożki (nóżki) malujemy na biało, kapelusze na czerwono, jak podeschną, robimy na nich białe kropki. Sklejamy kapelusze i nóżki. Ewentualnie możemy zrobić na nóżkach zielone kreseczki - imitacja trawy.

Sztuka rozpoczyna się w domu bogatego mieszczanina Orgona i opowiada o Tartuffie, obłudnym i chciwym hipokrycie, który pod pozorem wielkiej pobożności zdobywa zaufanie gospodarza. Orgon tak ślepo wierzy Tartuffowi, że zamierza wydać za niego swoją córkę Mariannę, choć jest ona zakochana w Walerym. Wcześniej zresztą Orgon przyrzekł mu małżeństwo z Marianną. Orgon jest przekonany, że Świętoszek jest postacią wyjątkową, a przebywanie w jego towarzystwie jest dla wszystkich zbawienne. Madame Pernelle, matka Orgona, również jest pod wrażeniem Tartuffe’a, co wywołuje konflikty w rodzinie. Wszyscy poza tą dwójką od początku postrzegają Tartuffe’a jako hipokrytę i obłudnika, który korzysta z naiwności Orgona, aby żyć na jego koszt. Orgon oznajmia Mariannie, że poślubi Tartuffe’a. Informacja ta wywołuje przerażenie dziewczyny. Cierpi ona, ponieważ kocha Walerego, ale jednocześnie nie jest w stanie przeciwstawić się ojcu. Doryna, sprytna służąca, stara się pocieszyć Mariannę i Walerego, obiecują...

Akt I Scena I Pani Pernelle jest oburzona tym, co dzieje się w domu jej syna – Orgona. Jest poirytowana, że wszyscy lekceważą jej zdanie, nikt nie chce jej słuchać, mimo że jest kobietą sędziwą i doświadczoną. Wszyscy domownicy próbują ją udobruchać i załagodzić sytuację, ale pani Pernelle nikomu już nie pozwala dojść do słowa. Krytykuje wszystkich, wytyka im ich niewłaściwe zachowanie i wady. Uznaje, że w całym tym domu jedyną osobą, która zasługuje na szacunek jest Tartuffe. Na szczęście przynajmniej Orgon traktuje Świętoszka z szacunkiem, co spotyka się z uznaniem jego matki. Do pani Pernelle nie docierają słowa pozostałych domowników, którzy próbują uświadomić jej, że owa świętość i szlachetność Tartuffa to tylko pozory, a mężczyzna jest hipokrytą, który wykorzystuje naiwność jej syna. Kobieta na koniec policzkuje ociągająca się rzekomo służącą i poirytowana zachowaniem swojej rodziny – odchodzi. Scena II Kleant, brat Elmiry, żony Orgona dochodzi do wniosku, że wszyscy w domu szwag...